Eerst even dit: ik ben inmiddels een week onderweg met mijn camper.
Er diende zich plotseling een leuke passagier aan die nu al een week met mij meereist. Erg leuk en gezellig. We hebben mooie gesprekken en mijn verhaal komt zo nu en dan ook voorbij. Het is fijn om dit met iemand te bespreken die er met een ander perspectief naar kijkt.
Er komen ook andere levensvragen boven tafel. Wat is de zin van het leven? Waarom doe ik de dingen die ik doe? Hoe kan het dat ik ze zo doe? En nog veel meer. Goed om daar eens bij stil te staan.
Na een week reizen zijn we aangekomen in Murcia. En daar gebeurde iets wat ik niet helemaal had zien aankomen. We kwamen op een camperplek waar wij samen ooit ook hadden gestaan. Ik herkende de plek meteen. De indeling. Het uitzicht. Zelfs het bankje waar we toen hadden gezeten.
En ineens was het er weer. Het gemis.
Niet groot en meeslepend. Maar stil. Aanwezig.
Even voelde ik het weer: het idee van samen. En hoe anders het nu is. Ik werd er verdrietig van. Niet lang. Maar wel echt. En dat gevoel mag er zijn. Ik dacht alleen: jammer dat het zo gelopen is.
En toen ging het ook weer voorbij.
Maar goed. Terug naar het verhaal.
Na die nacht dat ik naar haar toe was gereden en we samen een fles prosecco hadden leeggedronken, zijn we gaan slapen. Nou ja… slapen. We waren niet intiem geweest, maar het was laat geworden en vroeg weer ochtend. Ik ging naar mijn kinderen, zij ging een dag op stap met haar zus.
De dagen erna hadden we veel contact en zij kwam bij mij slapen. Mijn kinderen wisten nog van niets. Ze ging ’s ochtends weer vroeg weg. Maar kinderen zijn natuurlijk niet gek.
“Van wie is die mini, pap, die hier stond?”
Ja… toen moest ik het wel vertellen.
Ik was weer verliefd.
Vanaf dat moment waren we zo goed als onafscheidelijk. Of ik sliep bij haar, of zij bij mij. We zaten vaak samen aan tafel met een drankje, meestal als ze vrij was of een late dienst had gehad. En toen zag ik het al: ze kon goed drinken. Twee literflessen rosé? Daar draaide ze haar hand niet voor om.
Maar verliefdheid maakt mild. Het was gezellig. We praatten uren. En voor we het wisten was het weer diep in de nacht.
Inmiddels had ik ontslag genomen — of beter gezegd: we waren met wederzijds goedvinden uit elkaar gegaan. Ik wist nog niet wat ik wilde gaan doen, maar één ding wist ik zeker: ik wilde geen “baasje” meer zijn. Daar was ik klaar mee. Ik nam de tijd om tot mezelf te komen.
De zomer ging snel voorbij en we hadden een vakantie gepland naar Italië. Omdat ik geen creditcard had, had ik alles geboekt met de creditcard van mijn vader: vlucht, huurauto en de B&B.
Hup, het vliegtuig in. Op naar Pisa.
Aangekomen in Pisa gingen we op zoek naar de huurauto. En je raadt het al… geen auto. Ik had de creditcard van mijn vader niet meegenomen. Zonder creditcard krijg je daar niets mee.
Dus met de bus. Eerst naar de verkeerde halte. Daarna met koffers naar de juiste. Eenmaal uitgestapt bleek het nog een flink eind lopen naar de B&B.
En hier gebeurde iets dat voor mij veelzeggend was.
Ze had blaren op haar voeten. Maar geen moment gemopper. Geen verwijt. Geen zucht. Alleen: “Ach ja, kan gebeuren toch?”
Ik was oprecht onder de indruk. Dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Iemand die zo rustig bleef, zo relativerend. Ik dacht: dit is een blijvertje.
Tijdens die vakantie leek alles te kloppen. We lagen op één lijn. Niets was te veel. In de laatste dagen besloten we zelfs om samen te gaan wonen in Echten, waar ik toen woonde.
En zo gebeurde het.
Na terugkomst regelden we alles snel. Zij kwam bij ons wonen — bij mij en mijn vier kinderen. En wat al snel bleek: de klik met mijn kinderen was er ook. Dat is nooit vanzelfsprekend, maar het voelde goed.
Ik vond werk als accountmanager bij een IT-bedrijf. Dat beviel me goed. Alleen verantwoordelijk voor mezelf. Leuke collega’s. Financieel krabbelde ik weer op. Want die periode was zwaar. Met een WW-uitkering alimentatie betalen, een deel van de hypotheek blijven voldoen en zelf huur betalen… dan kom je onderaan de streep tekort.
Ook toen klaagde ze niet. Ze gaf liever geld uit aan mijn kinderen dan aan zichzelf. Ze gaf niets om luxe of dure spullen. Was bijna net zo zuinig (sommigen noemen het gierig 😉) als ik.
Voor haar gingen de kinderen voor.
En opnieuw dacht ik: dit kan toch niet waar zijn? Dat ik zó’n partner heb.
Ik leerde haar familie kennen. Ook daar was een klik. Alles leek bespreekbaar. Geen onderwerp te gek. Het voelde stevig. Veilig. Kloppend.
En misschien was het dat ook.
Of misschien keek ik vooral naar wat ik wilde zien.
Maar daar kom ik later op terug.
Tot zover voor deze keer.
Dit is geen terugblik. Dit is een tussenstand.
De reis gaat verder. In woorden. En in kilometers.