#1

#1 Inleiding – Aanleiding

Tja. Hoe begin je aan zo’n verhaal?

Je kunt er lang over nadenken, maar uiteindelijk begin je gewoon. Vingers op het toetsenbord. Kijken wat er komt.

Ik schrijf deze blog vanuit mijn eigen perspectief. Zonder namen, zonder details die er niet toe doen. Dit is geen afrekening met mijn ex-partner. Ik kan het haar niet kwalijk nemen. Ze was ziek.

Haar omgeving was dat niet. En ik kan me niet voorstellen dat dit voor haar de gewenste uitkomst was.

Eerlijk? In het begin miste ik mijn maatje vreselijk. Stockholmsyndroom?

Nee, inmiddels weet ik het beter. Wat ik miste was niet haar, maar de vrouw die ik dacht dat ze was. Het idee van samen. Van vertrouwen, waarvan ik dacht dat het er was. Van door dik en dun. Dat blijkt achteraf soms iets anders te zijn dan ik dacht dat het was.

Ik mis ook het leven dat ik dacht te hebben. Want als je ineens met een koffer kleren en een handvol euro’s op straat staat, dan is dat even schakelen. Op dat moment dacht ik: dit is de bodem. Bleek niet zo te zijn. Er bleek altijd nog een kelder onder te zitten. Met trap en die nog dieper.

Normaal ben ik vrij positief ingesteld. Mijn glas is meestal halfvol en ik raak niet snel van mijn stuk. Maar dit kreeg me stil.

Hoewel ik er zelf een punt achter heb gezet, liep de situatie volledig uit de hand. Dat kon ik niet langer aanzien. En dat laat sporen na, ook als je denkt dat je daar wel tegen kunt.

Ik moet ook eerlijk zijn: mijn eigen tekortkomingen en fouten hebben hier een rol in gespeeld. Maar op een gegeven moment heb ik voor mezelf gekozen. Om niet langer gevangen te zijn.

Ik heb mijn verlies genomen en het convenant getekend.

Wat ik daarbij ben kwijtgeraakt is geld en spullen. Meer niet. Daar zit geen geluk in. Dat zit in mijzelf. En dat ga ik er dit jaar weer helemaal uithalen. Dat gevoel was ik namelijk even kwijt.

Hoe dat precies zo is gelopen, leg ik later nog uit. Het is in ieder geval geen standaardverhaal. Mijn advocaat — die dit werk al 32 jaar doet — gaf aan dit nog nooit te hebben meegemaakt. Dat is geen prestatie waar je op mikt, maar goed.

En hoe pijnlijk het soms ook voelt: in geld en spullen zit geen geluk. Dat zit in rust. In vrijheid. En — vervelend cliché — in jezelf. Dat ben ik langzaam weer aan het terugvinden.

Na het tekenen van het convenant viel er overigens niets van me af. Geen opluchting, geen bevrijdend moment. Je zet een handtekening en daarna… ga je verder. Zo werkt het blijkbaar.

Met deze inleiding begint deze reis. Letterlijk, met mijn camper. En figuurlijk, in woorden. Dat klinkt misschien wat zweverig, en dat is normaal niet echt mijn stijl. Maar ik doe een poging.

Ik schrijf over de afgelopen vijftien jaar. Soms scherp, soms rauw, soms verdrietig. Af en toe boos. Maar ook met relativering, sarcasme en humor. Want als je niet meer kunt lachen, wordt het wel erg serieus. Want het was uiteindelijk maar een ” scheiding “

Dit is geen terugblik. Dit is een tussenstand.

De reis gaat verder. In woorden. En in kilometers.

Wordt weer vervolgd 

Heb je vragen of opmerkingen? Mail mij gerust.