Inmiddels ben ik alweer drie maanden terug. De tijd gaat snel, zeg… ongelooflijk. En ik begon te merken dat ik het schrijven van een blog toch wel had gemist. Nadat ik eenmaal was begonnen, vond ik er eigenlijk veel plezier in. Het heeft me goed geholpen om alles van me af te schrijven. En alle hartverwarmende reacties die ik heb gekregen, hebben me ontzettend goed gedaan.
Misschien ben ik soms wat te open geweest over hoe ik me voelde en wat alles met me heeft gedaan. Maar dat weegt absoluut niet op tegen wat ik ervoor terug heb gekregen. Zelfs van mensen die ik ken en van wie ik het totaal niet had verwacht. En daar ben ik ongelofelijk dankbaar voor.
Dus dacht ik: kom, ik ga gewoon verder met schrijven over wat ik allemaal meemaak. En natuurlijk vertel ik ook nog over het laatste staartje van mijn sprookjeshuwelijk 😜. Gelukkig was het niet zo dat Ecalipta op de bank zat, haha. Maar een sprookje was het wel…
Toen ik terug was, ben ik bij een vriend gaan eten. Hij stelde me de vraag: “Wat ga je nu doen?”
Tja… een hele goede vraag. Wat ga ik nu doen? Daar had ik eigenlijk nog helemaal niet over nagedacht.
Hij bood me aan om iets voor hem te gaan doen. Maar tijdens dat gesprek realiseerde ik me wel dat ik nog niet toe was aan iets heel serieus. En al snel kwam er iets anders op tafel. Na een telefoontje van hem kon ik me maandagmorgen om 6.30 uur melden.
Gewoon keihard werken in de bouw. Vijf dagen per week heerlijk mijn energie kwijt kunnen.
Ik hoef doordeweeks niet meer naar de sportschool, want mijn beweging krijg ik overdag wel. En ik vind het eigenlijk heerlijk. Ik rij naar de plek waar ik moet werken, er wordt verteld wat ik moet doen, ik doe mijn oordopjes in en ga lekker aan de slag. Er tikt vanzelf iemand op mijn schouder wanneer het tijd is voor koffie. Heerlijk simpel.
Je merkt wel dat je ondernemer bent geweest. Maar doordat ik de afgelopen tijd goed naar mezelf heb gekeken, heb ik inmiddels ook geleerd dat je niet altijd alles hoeft te zeggen. Ik moet regelmatig op mijn tong bijten en me er vooral niet mee bemoeien. Gewoon meegaan met de flow.
Want ik heb inmiddels wel geleerd dat het zinloos is om tegen de stroom in te willen zwemmen. Snappen doe ik het allemaal wel, maar begrijpen… nee, dat is soms een ander verhaal. Maar daar moet je waarschijnlijk ondernemer voor zijn geweest. 😉
En ach, ik hoef de wereld ook niet te verbeteren. Voor nu is dit gewoon even prima.
Ik moet wel zeggen dat ik de afgelopen maanden enorm veel respect heb gekregen voor de vrouwen en mannen die in de bouw werken. Alles wat je vastpakt is zwaar. Je moet vaak op onmogelijke plekken werken, op je knieën of in de meest vreemde houdingen. Steigers en trappen op en af. In de regen of met 30 graden… het werk gaat gewoon door.
RESPECT.
Mijn leven begint ondertussen weer een leuke vorm te krijgen. Naast het werken doe ik veel leuke dingen. Ik mag me nog steeds met mijn voetbalclubje bemoeien, waar ik overigens ook ontzettend veel energie van krijg.
Ze hebben me inmiddels ook gevraagd om in het bestuur van de voetbalclub plaats te nemen. En ik denk dat ik dat ga doen ook. Er waait een nieuwe wind door de club. Een groep mensen met veel energie die verder wil bouwen aan die leuke voetbalclub. En daar heb ik eigenlijk ook wel weer ontzettend veel zin in.
En dan nog even het laatste staartje…
In mijn laatste blog schreef ik nog dat alles rondom de belastingen afgehandeld moest worden. Nou, er kwam een mailtje van haar financiële adviseur. Met een of ander door AI gefabriceerd belastingdienstbriefje. En dat ging dan ook nog maar over één jaar, terwijl er veel meer afgehandeld moest worden.
Maar zoals ik in mijn vorige blog al had gezegd: ik was er wel klaar mee. Ik wil er eigenlijk helemaal niets meer mee te maken hebben.
Ik heb een kort mailtje teruggestuurd met de mededeling dat ze het bedrag maar mochten overmaken naar een goed doel dat ze zelf mochten bepalen.
Ik ben er klaar mee.
Die periode had ik voor mezelf al afgesloten en achter me gelaten. Af en toe denk ik er nog even aan en dan heb ik nog steeds zoiets van: ongelofelijk dat er mensen zijn die zoiets kunnen doen.
Ik ben ook echt niet roomser dan de paus, maar goed… het is gelukkig allemaal verleden tijd.
Al het goede neem ik mee. Ik houd mijn rug recht en de rest laat ik achter me.
En ik weet inmiddels weer dat hoe diep je ook kunt zitten en hoe donker het soms ook kan voelen, de zon gaat uiteindelijk altijd weer schijnen.
Op naar nieuwe herinneringen
Zo, dat is wel weer voldoende voor deze keer.
De volgende keer ga ik vertellen hoe mijn datingavontuur is verlopen. Want wat zijn die datingapps toch een raar medium om met elkaar in contact te komen. En wat voor een bijzondere mensen zich daar bevinden… 😂
En ondertussen ga ik weer lekker met mijn camper op pad.
De reis gaat verder. Op naar nieuwe herinneringen!
Geef een reactie