Ben inmiddels denk ik al een keer of 4 opnieuw begonnen aan deze blog. Schrijven is toch veel,lastiger dan je denk. Afijn , gewoon maar beginnen dan.
Inmiddels weer heel wat kilometers afgelegd, en ook heel wat meters in mijn hoofd. Ben in Lissabon aan het schrijven gegaan en sta inmiddels weer in Valencia aan het strand. Portugal viel me toch zwaar, de confrontatie deed meer met mij dan ik had verwacht. Heb het ook bewust opgezocht om het te verwerken. En dat proces is nog gaande, maar ik boek vooruitgang. Vandaar ook de titel “ move on”. Ik neem de mooie momenten mee en de rest laat ik achter me.
Mijn vader ging alleen maar verder achteruit, er was steeds meer zorg nodig. Hoe gaan we dat oplossen. Dit hebben we samen een goed besproken, want geestelijk was hij nog goed bij hoor maar lichamelijk was het inmiddels een wrak geworden. En ik had mijzelf vroeger ook beloofd dat ik voor mijn vader zou zorgen. Toen we ooit een huis hebben gebouwd hadden we speciaal een kamer benden gemaakt, als eerste voor een kantoor maar in het achterhoofd een kamer voor mijn vader.
Na corona werd de arbeidsmarkt zo krap dat er alleen maar vacatures waren en geen kandidaten. Wist er nog wel af en toe een te plaatsen. Maar het kwam vaker voor dat ik heel veel energie in een kandidaat had gestopt die vervolgens uit 10 banen kon kiezen. En daar begon ik wel genoeg van te krijgen. Zwollen en Groningen hadden we inmiddels al weer gesloten want die konden ook niet aan kandidaten komen. Het Hamburger winkeltje liep ook anders dan gepland. Het bleek toch zwaarder te zijn dan werd gedacht. En na de epidemie bleven we onder break even. En dat was toch niet de bedoeling. Dus samen met mijn compagnon maar besloten om ermee te stoppen. We hebben nog geprobeerd het te verhuren maar dat was van het zelfde laken een pak, deze kreeg er ook geen gang in. Dus de sterker er maar uit. Een ervaring rijker en een illusie en wat euro’s armer.
Na het goede gesprek met mijn vader en zelf nog een na te hebben gedacht besloot ik om te stoppen met mijn uitzendbureau. Ik kreeg er geen energie meer van, en dat heeft een mens wel nodig. Ben toen met alles gestopt, alleen het voetbal ben ik blijven doen want daar kreeg ik energie van. We hadden inmiddels al leuk wat spaargeld en had met mijn vader afgesproken dat hij mij financieel zou helpen. Dus ik hoefde mij financieel niet druk te maken. We hadden een lage vaste maandlast en we konden het makkelijk redden met een inkomen. Mijn nieuwe fulltime baan was het verzorgen van mijn vader.
Hierdoor kreeg ik ook weer meer mee wat er allemaal gebeurde. Alles wat er gebeurde ging toch onder mijn huid zitten. Begon me er steeds meer aan te ergeren en ik werd er niet vrolijker van. Terug kijkend hierop werd ik steeds bokkiger tegen mijn omgeving. Onbewust was ik mijzelf hiervan, maar werd er door mijn zus wel op geattendeerd. Toen dacht ik zit niet zo te zeuren man. Valt allemaal best mee. Maar dat viel het niet, maakte gemakkelijk ruzie om me heen en was kort af. Denk dat het kwam omdat ik me geen raad wist met de situatie, hoe pak je nou zoiets aan? Want het innemen begon weer van dik hout zaagt men planken. En eerlijk is eerlijk ik deed zelf ook mee. Maar ik ben er niet voor geboren want ik had er 3-4 dagen last van terwijl een ander de volgende dag vrolijk verder ging. Wat moet ik hier vredesnaam aan doen? Op dat moment was ik onbewust van de situatie, achteraf is het altijd makkelijk te analyseren. Ik was weer serieus gaan sporten want ik weet als je lichamelijk lekker zit gaat het geestelijk meestal ook beter. Thuis kwamen er weer discussies over het gebruik, ruzie. Tot het moment kwam dat ik me er zo aan begon te ergeren en zei rond 19:00 “ zo nu is het wel genoeg geweest” en dan kreeg ik allemaal verwensingen naar mijn hoofd. Zal deze niet opschrijven maar kan je zeggen dat dat je op een gegeven moment begint te raken. Maar goed ben mijn leven consequent geweest, dus als ik zei het is genoeg geweest dan was dat ook zo. Dan bracht ik haar naar bed en meestal ging dat goed. Soms ook niet, dan was het ruzie. Want het was nooit genoeg natuurlijk. En dan moest ik het ontgelden en als ik haar dan naar bed wilde begeleiden probeerde ze mij te slaan. Pakte haar vast zodat ze dat niet kon doen maar ja niet onder controle te krijgen en daar lagen we op de grond. De volgende zoals gewoonlijk sorry sorry. En dan ben ik een softie en Naïef en dacht het zal vast wel beter gaan. Moet dit toch op een of andere manier onder controle zien te krijgen. Had dit al eens eerder gezegd maar haar verleden deed mij op een of andere manier begrip te hebben voor de situatie. Normaal zeker niet maar ja als je er midden in staat zie je alles niet meer helder.
Er moest een nieuwe doel komen.
Aan dit stuk ben ik al een paar keer opnieuw begonnen. Want hoe schrijf ik dit vanuit mijn perspectief. Dat is best lastig maar na een aantal keer proberen is het dit geworden.
Afvallen best lastig vooral als je je hele leven daar al mee aan het worstelen bent. Het vergt enorm veel discipline, doorzettingsvermogen en wilskracht. Heb wel vaak gedacht als de wil voor het ene nou eens omgezet kon worden in het andere. Maar goed wie ben ik. Een operatie volgende, met wat hulp van de huisarts die wat gemanipuleerd had met de cijfers was het voor haar mogelijk. Het was zeker geen makkelijk traject, je moet je leven omgooien. Het doel was gevonden en de focus lag een poosje ergens anders. Ze zeggen wel in deze trajecten komt de partner aan. Tja helaas gold dat voor mij ook, want wat er overbleef van het eten ad ik wel op. Want weggooien is zonde. Ik dacht de de gewoonte om te drinken hiermee ook was verdwenen en het leek allemaal weer de goede kant op te gaan. Want het was natuurlijk allemaal positief wat er gebeurde. In de belangstelling staan en complimenten krijgen geeft je natuurlijk een goed gevoel. Een complete nieuwe garderobe aanschaffen geeft ook energie. Maar het wás te mooi om waar te zijn.
Ik denk dat we zo ergens nu 3/4 in 2022 zitten. En dan. Dan wordt je gebeld door je neefje, avonds laat rond 2230 uur dacht ik. Dacht het zal wel broekzak gesprek. Luisterde ‘s morgens mijn voicemail en daar hoorde ik de ernst wel dus gelijk teruggebeld. Mijn broer had een herseninfarct gehad. Gelijk in de auto gestapt en naar hem toe gereden. Toen bleek dat de infarct zo ernstig was geweest dat hij hiervan niet zou herstellen. 67 en net met pensioen! Heb afscheid van hem kunnen nemen, niet zoals ik gewild had maar goed ik moest het ermee doen. De sfeer was begrijpelijk erg verslagen, mijn neef was ontroostbaar hartverscheurend om te zien. Mijn allerliefste broer overleden die aan het begin van zijn pensioen stond om te gaan genieten. Man dat sloeg er bij in als een bom. En niet voor te stellen welke impact dat had op zijn gezin. Dit alles doet je toch weer even op beide voeten op de aarde te laten staan. Waar doen we het allemaal voor.
Heb een poos nodig gehad om dit te verwerken, ik denk dat we elkaar elke week wel een keer of 3-4 per week belden. Al was het soms heel kort, of langer als een van ons in de auto zat. We bespraken alles, niet alleen een broer maar ook een vriend. Dat is niet altijd geweest maar zo was het de laatste jaren wel gegroeid. En zelfs tijdens het schrijven hiervan biggelen de tranen over mijn wangen.
Mijn vader ging steeds slechter en de situatie was bijna onhoudbaar. Hij kon zowat niet meer lopen, ik maakte inmiddels zijn lunch klaar zette alles klaar voor het eten. Maar om thuis te kunnen blijven wonen moest hij wel mobiel zijn. En als je dan naar de wc moet dan moet je dat wel op tijd kunnen redden. En dat ging nogal eens mis. En ik had het eens opgeruimd en had gezegd ik doe alles voor je maar hem wassen kon ik niet. Dat kon ik echt niet opbrengen. Hij had weer een lichte tia gehad en hij lag weer in het hertelhotel. Samen met de huisarts hebben we hem ervan weten te overtuigen dat het zo echt niet verder kon. En dat de weg naar huis er niet meer inzat. Hartverscheurend om dit te moeten doen, hij wilde echt zijn laatste dagen niet in een verpleeghuis doorbrengen. Dat snapte ik maar naar huis gaan was echt geen optie meer hoe erg ik dat ook vond. Gelukkig kwam er een plekje vrij in het verpleeghuis. Wij samen heen gegaan om te kijken. Het was een oud verpleeghuis, de kamer waar we aankwamen was één dubbele kamer dus lekker ruim. Een hele aardige en lieve verpleegster ving ons op, en die heeft mijn vader over de streep gehaald. Dus maar weer eens verhuizen, maar nú definitief.
Al met al een heftig jaar, op dat moment realiseer je je dat niet zo erg maar nu ik het allemaal zo aan het opschrijven ben komt het wel binnen. Zit wel in the flow van move on, en dit schrijvend op mijn campingstoel en mijn voeten in het zand realiseer ik me maar al te goed dat als je zoveel mee maakt tijd nodig hebt om dit te verwerken.
Tot zover weer deze keer, volgend keer komt 2023 aan de beurt en dan gaan we richting het einde.
De reis gaat verder.
In kilometers én in woorden.
Met een lach en een …
Geef een reactie