#2 In den beginne

Nou, daar gaan we dan.

Het eerste leuke diende zich al meteen aan. Een vriend zei: “Weet je wat, ik reis de eerste kilometers wel met je mee.”

Leuk, zei ik. En zo waren we onderweg. Met de eerste kilometers. En de eerste woorden.

Het is begin 2012. De scheiding met de moeder van mijn kinderen ligt achter me. Ik heb net weer een plek gevonden waar ik samen met de kinderen kan wonen. Ik heb ze om de week. Ik zit lekker in mijn vel. Leuke baan, ik leer veel en heb plezier in het leven. De kinderen vragen veel aandacht, maar dat vind ik niet erg.

Ik ontmoet een leuke vrouw met wie ik een fijne klik heb. Ze woont niet echt in de buurt, maar dat zie ik niet als een probleem. Alles loopt eigenlijk op rolletjes. We gaan samen op vakantie en daar kom ik er, eerlijk gezegd, achter dat het toch niet werkt. En dan kom ik erachter dat het toch niet werkt; voornamelijk toch vanwege de afstand..

Moet ik er wel bij zeggen: op seksueel gebied was het een feest. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Het was een hele lieve vrouw, misschien voor mij wel té lief. We besloten er een punt achter te zetten.

Na een paar maanden denk ik: kom, laat ik me eens inschrijven op Lexa.

Nou, ik weet niet wie er allemaal ooit op datingsites heeft gezeten, maar wat een vleeskeuring. En ik dacht altijd dat mannen degene waren met seksgetinte opmerkingen. Uit eigen ervaring kan ik vertellen: vrouwen kunnen er net zo goed wat van.

Ik kreeg de meest rare berichten.

“Zullen we meteen in een hotel afspreken?”

“Ik ben wel getrouwd, maar heb zin.”

Ik wist niet wat ik las. Maar misschien ben ik gewoon preuts of ouderwets.

maar ik heb een klein hartje.. 

De volgende wilde afspreken in een swingersclub. Echt… waar was ik beland?

Voor de duidelijkheid: ik ben nergens op ingegaan. Niet mijn stijl.

Maar toen kwam er ineens een foto voorbij. Een mooie, karakteristieke kop. Die trok meteen mijn aandacht. Dus hup, een berichtje gestuurd. En warempel: ik kreeg een berichtje terug. We raakten aan de praat. Eerst wat koetjes en kalfjes, daarna wat meer de diepte in.

Bleek dat ze de helft van mijn familie al kende.

“Is jouw broer misschien die?”

“En die andere broer dan?”

Toeval bestaat niet, zou je denken. Maar toch.

Na een tijdje appen via Lexa — want goedkoop zijn die datingsites ook niet — zijn we verder gegaan op WhatsApp. Schoorvoetend stelde ik voor om samen een kop koffie te drinken. Ik zie er misschien uit als een held met mijn twee meter lengte en toen ruim honderd kilo schoon aan de haak, maar van binnen heb ik een vrij klein hartje.

Ze zei ja. Opluchting.

Ik ging bij haar thuis op de koffie. Best dapper van haar, want je weet maar nooit wat je in huis haalt. Maar goed: koffie gedronken, leuke avond gehad. Er was een klik.

We bleven appen en spraken af om samen een dagje op pad te gaan. Ik nam haar mee naar Bergen aan Zee. Lekker over het strand wandelen.

Ik moet er nu nog om lachen: we zijn volgens mij bij elk tankstation gestopt omdat ze moest plassen. Ik dacht serieus even dat ze zwanger was — uit ervaring wist ik dat dat zo kon gaan.

We waren allebei wat onwennig. Zoeken geen toenadering. Het voelde zelfs een beetje afstandelijk. Maar toch: die klik bleef.

Bij een volgende afspraak zette zij de eerste stap. Want heldhaftig was ik nog steeds niet. En echt ervaren ook niet. Ik had een relatie van bijna dertig jaar achter de rug en daarna een rebound die ook het initiatief nam.

Ze pakte me vast en gaf me een zoen op mijn mond. Redelijk beduusd reed ik naar huis. Die nacht heb ik er goed over nagedacht.

Zij was namelijk een stuk jonger dan ik. En in mijn hoofd ging het al los: trouwen, kinderen, huisje-boompje-beestje. En daar was ik op dat moment totaal niet aan toe.

Dus zo dapper als ik was, stuurde ik haar een appje dat het voor mij stopte. En ja… ik schaam me nog steeds dat ik dat toen zo heb gedaan. Dat kan eigenlijk niet. Weet ook niet eens meer wat haar reactie was.

Dus weer alleen verder.

In die periode zat ik ook niet lekker in mijn vel. Het was eind 2012, begin 2013. Mijn werk gaf me geen energie meer. Ik begon er met mijn pet naar te gooien. Ik heb met mijn directeur gesproken en samen besloten we er een punt achter te zetten.

En toen kwam het besef. Ik had bijna dertig jaar keihard gewerkt. Met snot voor mijn ogen soms. Vier kleine kinderen. Daarnaast nog naar school, want ik had ambitie en wilde doorgroeien — en daarvoor had je toch echt een hbo-diploma nodig. Altijd druk. Altijd aan.

Achteraf denk ik dat mijn lijf toen zei: nu is het genoeg.

Ik heb een paar weken onder de dekens gelegen en mezelf heel zielig gevonden. Maar tussendoor begon ik alweer met daten.

En toen gebeurde het: ik had me opnieuw ingeschreven op Lexa, en midden in de nacht kreeg ik een berichtje van HAAR: “Hoi.”

We raakten weer in gesprek. En nog diezelfde nacht ben ik — in mijn huispak, met een fles prosecco — naar haar toe gereden.

Dit is geen terugblik. Dit is een tussenstand.

De reis gaat verder. In woorden. En in kilometers.