Eerst nog even een korte update. Ik sta inmiddels in Jerez de la Frontera. Lekker in de buurt van Basic Fit, zodat ik mijn conditie een beetje kan bijhouden.
Ik heb nog veel nagedacht over mijn vorige blog en ook zeker over deze aankomende. De mail van de advocaat van de tegenpartij zette me toch aan het denken. Niet omdat hij per se gelijk had, maar omdat hij me liet twijfelen of ik dit verhaal wel moet blijven vertellen.
Als je dan ook nog via via hoort wat er allemaal gaande is aan de andere kant, dan zet dat je wel aan het denken.
Moet ik hier wel mee doorgaan?
Ben ik nu weer die olifant in de porseleinkast?
En dan krijg je ineens vanuit onverwachte hoek berichten met de mededeling dat ik helemaal geen kwetsende dingen opschrijf, maar juist bijna liefdevol. En dan denk ik: ja… het is en blijft mijn proces.
Maar goed, terug naar het verhaal. Want als ik zo door blijf gaan komt er nooit een einde aan dit stuk.
Ja, ik had inderdaad weer de liefde van mijn leven gevonden. Het leuke woog zwaarder dan het minder leuke, dus dacht ik: dan maar mijn eerste belofte breken.
Ik ben netjes naar haar stiefvader gegaan en heb haar hand gevraagd. In dat soort dingen ben ik best ouderwets, maar ik vind dat ook wel wat hebben. Haar stiefvader stemde gelukkig toe. Dat was stap één.
Er moest natuurlijk ook een ring komen voordat ik haar ten huwelijk zou vragen. Ik wist wat ze mooi vond, dus ben naar een goudsmid gegaan en heb uitgelegd wat ik wilde: een ring met witgoud en roségoud die in elkaar overlopen, met in het midden een diamant.
Om het een verrassing te houden moest ik mijn zus vragen om het bedrag even voor te schieten. Waarom? Tja… achteraf bleek dat weer een enorme fout van mij te zijn geweest. Te goed van vertrouwen.
Hoe had ik het financieel geregeld?
Ik heb niet zoveel met geld. Tenminste, ik weet dat het je niet gelukkig maakt. Dus nadat we een tijdje samenwoonden had ik gezegd:
“Hier heb je mijn pas, regel jij alles maar. Als ik maar kan pinnen als ik ergens een lunch of een biertje ga doen.”
De rest vond ik prima.
Ik hoefde me niet met betalingen of administratie bezig te houden. Alleen als ik geld nodig had voor iets groters kon ik dat doorgeven. Ideaal, vond ik toen.
Mijn geld werd keurig beheerd… althans, dat dacht ik.
Verderop in het verhaal kom ik hier op terug.
Dus zomaar even een paar duizend euro pinnen voor een ring zonder dat zij het zag, dat ging niet. Daarom was mijn zus zo lief om het voor te schieten zodat alles een verrassing bleef.
Ik weet niet meer precies wanneer ik op mijn knie ben gegaan, maar ik heb haar ten huwelijk gevraagd. En wat denk je? Ze zei ja.
Allebei dolblij natuurlijk. En de vrienden om ons heen ook. Er kwam een feestje aan.
Er was alleen nog een hobbel: wie nodigen we uit?
Voor mij was dat simpel. Niet te groot en gewoon de vaste groep om ons heen. Haar echte vader had ik nog nooit gezien. Wat moesten we daarmee?
Voor mij was het duidelijk: ik ken hem niet. We zijn inmiddels vier jaar samen en ik heb hem nog nooit gezien. Dus ik zei: hij mag best komen, maar dan wil ik hem eerst wel eens ontmoeten.
Zo gezegd, zo gedaan. Hij kwam een keer langs.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik me toen best als een hork heb opgesteld. Want ik moest zo nodig zeggen wat ik ervan vond.
Later, toen we een jaar op reis waren, hebben we elkaar onderweg nog eens ontmoet. Tijdens een lange strandwandeling kwam het hele verhaal boven water.
En zoals altijd heeft een verhaal twee kanten. Tot dan toe had ik maar één kant gehoord. En die was niet mals, kan ik je zeggen.
Maar achteraf gezien had ik gewoon mijn mond moeten houden. Toen ik de twee verhalen naast elkaar legde, was het helemaal niet terecht dat ik zo hard had geoordeeld.
In die tijd hadden we ook het idee opgepakt om een huis te kopen. We dachten: mooi, trouwen én een eigen huisje. Dan zou je zeggen dat alles compleet is.
Dus wij zoeken naar iets geschikts dat we konden betalen. We hadden inmiddels ook alweer een leuke spaarrekening opgebouwd.
Wij naar de bank. En tja… dan komt mijn verleden weer boven water. Mijn vorige scheiding ging gepaard met schulden en daar stond nog wat van open. BKR-registratie. Ik kon niks lenen.
Maar goed, dat was niet het einde natuurlijk. Ik ben inventief genoeg.
We vonden een leuk huisje in Hoogeveen. Echt niet duur. Ja, er moest wat aan gebeuren en je moest er een beetje doorheen kunnen kijken, maar met de rente van toen en de lage aankoopprijs was het maandbedrag bijna niks.
De hypotheek kwam rond en we kochten het huis.
Nou ja… wij?
Om ervoor te zorgen dat we geen last konden krijgen van mijn verleden zijn we naar de notaris gegaan om te kijken hoe we dit het beste konden regelen. Uiteindelijk werd het trouwen op huwelijksvoorwaarden zonder enige verrekening.
Voor de kenners onder ons: die weten wat dat betekent.
Het was dus niet mijn huis.En daar hebben gekscherend ook regelmatig om gedachten “ jij hebt helemaal niks “.
Maar op dat moment ga je er niet vanuit dat het ooit verkeerd zal gaan.
Door mijn verleden hadden we er ook maar voor gekozen dat alles op haar naam stond. En met alles bedoel ik ook echt alles. Dan konden schuldeisers ons niet raken, was de gedachte.
Dus: huis gekocht. Flink aan het klussen geweest. De hele toko verbouwd met heel veel vakkundige hulp. Het werd een paleisje.
Ons paleisje.
Niet groot, maar wel op een mooie plek en van alle gemakken voorzien.
Vlak voordat ons trouwfeestje was hadden we alles klaar. Een groot deel van ons spaargeld zat in het huis, maar er was nog ruim voldoende over om een leuk feestje te geven.
En een knalfeest werd het.
We hadden tot 23.00 uur ons stamcafé afgehuurd en ik had er nog een uurtje bij bedongen voor 150 euro. De drank vloeide rijkelijk en iedereen die niet hoefde te rijden was behoorlijk beneveld.
Toen ik met de café-eigenaar moest afrekenen zei hij dat het eigenlijk niet uit kon wat we hadden afgesproken, want er was wel heel veel gedronken. Maar afspraak is afspraak, zei hij.
Ik heb hem toch nog 150 euro extra gegeven.
Na het feestje zijn we op huwelijksreis geweest. En ook daar viel het me op dat er rijkelijk werd ingenomen.
Maar ja… het is vakantie, dacht ik.
Toen we weer thuis waren leek alles weer in rustiger vaarwater te komen.
Althans… dat dacht ik.
We woonden op loopafstand van het dorp en gingen regelmatig een borreltje drinken. Dat begon me steeds meer tegen te staan en meestal dronk ik zelf ook niet.
Het kwam ook regelmatig voor dat ik alleen naar huis wandelde omdat ik het wel gehad had.
Maar goed… na een tijdje begint dat toch te knagen als je alleen in bed ligt. Dan ga je je zorgen maken. Wat als?
Dus dan toch maar weer uit bed en op zoek.
Ik hoef denk ik niet uit te leggen wat de situatie dan meestal was. En alle woorden die naar mijn hoofd geslingerd werden raakte mij elke keer diep.
Het liep compleet uit de hand en ik bleef aandringen dat er iets moest gebeuren, want zo kon het niet langer. Bij ons thuis was het gemiddeld drie keer per week weekend inmiddels. En daar paste ik toch echt voor.
Er werd een stap in de goede richting gezet. Tenminste… dat dacht ik.
We schrijven inmiddels 2017.
En er veranderde wat. Het leek erop dat het minder werd.
Maar ik was denk ik nogal naïef. Te goed van vertrouwen. Ik controleerde nooit iets, dat was ook helemaal mijn stijl niet.
Achteraf had ik dat misschien beter wel kunnen doen.
Op een dag was ik aan het schoonmaken. Ik had de was gedaan en wilde haar kleren in de kast leggen. Daar vond ik ineens een aantal lege flessen.
Laat ik zeggen: het waren geen colaflessen.
Dus ik vroeg: “Hoe komen die daar?”
“Geen idee,” was het antwoord. “Zeker met de verhuizing gebeurd.”
Ik zei nog: “Dat kan niet. Ik heb die kast in het vorige huis uit elkaar gehaald en hier weer in elkaar gezet. En ik weet zeker dat ik die flessen er toen niet in heb gelegd.”
Maar ik stond er verder ook niet meer bij stil.
Later heb ik ook geen lege flessen meer gevonden.
Achteraf is me wel duidelijk geworden hoe dat zat. Mensen met een verslaving zijn behoorlijk inventief en vindingrijk. Lege flessen kwamen niet meer bij de reguliere flessen terecht.
Ik deed de boodschappen, wist meestal precies wat er in huis was en bracht ook de lege flessen weg.
Niks opvallends, vond ik toen.
Zo naïef was ik.
En hier begonnen de eerste haarscheurtjes. Al realiseer ik me dat nu pas achteraf.
Het werd langzaam weer donkerder in huis.
We gingen richting 2018.
En achteraf waren de haarscheurtjes toen al duidelijk zichtbaar.l
Alleen… ik wilde ze nog niet zien.
Mijn vader ging ondertussen hard achteruit en ik probeerde mijn eigen ambities waar te maken.
De reis gaat verder.
In kilometers én in woorden.
Met een lach en een traan.
Geef een reactie